Op het moment dat ik dit schrijf lig ik al 1xbd week in bed met een behoorlijke griep en ligt ons Heuvelland bedekt onder een dik pak sneeuw. Ik heb niet meer buiten gefietst sinds begin December en hou me in beweging met tacxen en spinning in de sportschool. Zoals altijd tijdens de laatste dagen van december duiken ze natuurlijk weer overal op: de lijstjes die de belangrijkste, meest grappige, slechtste, mooiste of meest sportieve momenten van het jaar weergeven. Voor iedereen is dit lijstje uiteraard anders maar ook voor mij waren er weer wat leuke momenten afgelopen jaar. Zoals mijn 2e plek tijdens een mountainbike wedstrijdje, onder barre weersomstandigheden, op de Cauberg. Het afzien in de modder tijdens de mountainbike marathon Cimes de Waimes. Gezelligheid tijdens de Amstel Gold Race en Sean Kelly Classic die ik samen met mijn fiets koempels heb gereden. Mooie mountainbike marathons zoals Limburgs Mooiste, Heuvelland 2 daagse en Bart Brentjens Challenge. In totaal reed ik 3230km op de racefiets en 1610km op de Mountainbike. Verder deed ik nog van Oktober tot April minimaal 1* per week aan spinning in de sportschool. Dus in alle hectiek, soms stress, zorgen en uitdagingen bleek dat er genoeg motivatie was om door te gaan. En dat is ook wat ik u allen toewens voor de toekomst: een nieuwe etappe, een nieuwe uitdaging, een nieuw doel. Want dat is uiteindelijk wat ons allen doet bewegen. Moge het weer een jaar worden met sportieve en historische wieler hoogtepunten, maar voor u als lezer en wielerliefhebber vooral een jaar in goede gezondheid en voorspoed!

Wat een verschil. Vorige week nog in de korte broek en trui gereden en nu kon je vrijwel de gehele winterkleding uit de kast trekken. Vrijdag en Zaterdag had het veel geregend dus het Bagger gehalte voor de jaarlijkse Bokkebaggertocht was aanwezig. Als je nog niet overtuigd was dat dit een mooie tourtocht zou zijn maakte de organisatie op hun site via twitter handig gebruik van mijn verslagje van 2 jaar geleden om je te overtuigen. Leuke jongens die van de Valkenburgse Wielerclub. Ik ben blij dat ik op deze manier toch een positieve bijdrage heb kunnen leveren aan een goed georganiseerde tourtocht. Maurice Indebraek en ik hadden met de jongens van Berg (Ralph Hendriks, Ivo Cox, Jo Defaux en Erwin Indebraek) om half 9 bij de sporthal afgesproken. Nadat we ingeschreven hadden en een koud blikje RedBulll (altijd goed voor warm te worden) achter de kiezen hadden vertrokken we voor een geweldig ritje mountainbiken door het Heuvelland. Vanaf de sporthal wezen de bordjes de weg naar het buitengebied van Berg. Eerst voorzichtig de Rijksweg oversteken en daarna storten we ons vol overgave op een portie ouderwets "crossen". Eerst afdalen naar Bemelen, alwaar we de eerste modder konden happen, vervolgens weer rechts omhoog terug richting Berg. Dat was meteen een klim om van te watertanden. Vorige week tijdens de BBC moest ik hier nog met een kleine versnelling omhoog rijden om geen verdere krampen te krijgen. Nu kon ik lekker omhoog knallen. Boven moesten we even op Erwin wachten. Hij had zich onder aan de klim verschakelt waardoor de ketting tussen het frame en de tandwielen vast was komen te zitten. Even later was het euvel gelukkig verholpen en konden we weer verder. In het begin waren er veel passages bij die ook in het parcours van vorige week zaten. Het was goed te zien en te merken wat 2 dagen regen met zo een parcours kan doen. Wat vorige week nog lekker liep was nu soms ploeteren door de modder. Maar niet klagen het regende niet en het liep lekker. Boven aan de klim naar het Rooth reed Jo lek. Het was te merken dat hij al een hele tijd geen lekke band meer had gehad. Eerst kreeg hij de band niet van de velling, daarna de nieuwe band op pompen met een patroon was nieuw voor hem en vervolgens proberen het wiel weer fatsoenlijk terug te krijgen in het frame. Maar met een beetje hulp van collega bikers lukte het uiteindelijk toch en konden we verder richting Margraten en Sibbe naar Valkenburg. Bij kasteel Chaloen, richting bruggetje over de Geul, kon ik het niet laten om even een grapje uit te halen met Maurice en Ivo. Ik manoeuvreerde me tussen hen in waardoor ik mooi rechtdoor als eerste over het bruggetje kon rijden en zij in de remmen moesten om niet langs het bruggetje in het water te donderen. Na het bruggetje kregen we een lekkere klim naar x93De Kluisx94. Boven was de 1e verzorgingspost gelegen waar we uiteraard even stopten om wat te drinken en een reep of peperkoek naar binnen te werken. Jo moest even bijkomen en had het duidelijk wat zwaarder vandaag. Ik grapte even dat hij mij gisteren met werken had laten afzien en dat het nu mijn beurt was om hem te laten afzien. Na de rust gingen we verder richting Schin op Geul waar we de beklimming naast de Keutenberg kregen. Ook in Gulpen kregen we nog wat lekkere klimmen voor de wielen. Vooral die altijd moeilijke klim die ook in de vaste route van Gulpen is opgenomen was door de regen wederom een moeilijk te nemen hindernis. Alleen Maurice haalde zonder een voet aan de grond te zetten de top. Ik had de pech dat voor mij een biker weggleed waarna hij niet snel genoeg uit de pedalen kwam en omviel. Ik was dus genoodzaakt om een voet aan de grond te zetten, een paar meter te lopen waarna ik weer op de fiets kon springen om de top te bereiken. Maar x93what goes up must come downx94. Ik waarschuwde Maurice voor een gevaarlijke afdaling. Onverwachte drops, diepe sleuven en smalle tracks maakten het parcours soms ronduit gevaarlijk! Bovendien kunnen de hellingen er vlak na een regenbui spiegelglad bijliggen. Maar ook hier waarschuwde de organisatie ons vlak van tevoren door waarschuwingsborden te plaatsen bij gevaarlijke afdalingen. Dit was soms niet voor de occasionele, maar eerder voor de technisch onderlegde biker weggelegd. Na enkele verwoede pogingen hadden we een succesvol recept gevonden: krachtig klimmen, voldoende tegendruk zetten en geconcentreerd afdalen. Op die manier verorberden we het parcours. In de buurt van Reymerstock merkten we dat we de splitsing van de 45-65km route hadden gemist. Op de teller stonden inmiddels bijna 50km. Even later bleek dat meer mensen dat probleem hadden en dat er bordjes verwijderd waren door wandelaars. Jammer dat er toch mensen zijn die zulke goed georganiseerde toertochten denken te moeten saboteren. Na druk overleg besloten we op een gegeven moment om niet de volledige 67km route uit te rijden maar richting huiswaarts te keren. Aangezien enkele van ons het thuisfront beloofd hadden om op tijd thuis te zijn vandaag. Onderweg waren we het er allemaal over eens. Het was weer een geweldig en gevarieerd parcours met mooie klimmen, gevaarlijke afdalingen en hoog bagger gehalte. Het was wederom een goed georganiseerde tourtocht met goede verzorgingsposten en een goede start- en finishlocatie.

Om 7 uur werd ik wakker. Toen ik de rolluiken omhoog trok, denderde de dag als een trein naar binnen. Zonnig, geen wolkje aan de lucht en de vogels floten vrolijk in het rond. Perfecte dag dus. Ik daal af naar de keuken en begin aan een stevig ontbijt zodat mijn maag goed gevuld was voor ik vertrok. Even alles in en op de auto laden waarna ik af kon reizen richting Eijsden. In was weer redelijk op tijd zodat ik een mooi plekje had in het eerste startvak. Sx92morgens was het wel nog een beetje fris en iedereen koos er voor om de bike op straat te leggen of aan de kant te zetten en in de zon te gaan staan om een beetje warm te blijven. Kwart over 10 klonk dan eindelijk het startschot en was de hele meute weer vertrokken voor 100km door het Limburgse heuvelland en de Belgische Voerstreek. Er werd weer vanaf de start verschrikkelijk hard gereden. Het parcours lag er snel bij. Het had een dikke week niet geregend dus de veldwegen waren kurkdroog. Ik reed iets boven mijn eigen tempo maar probeerde niet te forceren. Het was tenslotte nog ver. Ik probeerde me van voren te houden, maar dat wou iedereen. Soms was het dan ook dringen geblazen. In het weiland bij Withuis moest ik een gaatje laten vallen maar op de beklimming van de Mescherberg kon ik weer wat plaatsen goed maken. Na een tijdje was de motor warm en begon het lekker te lopen. Maar ik had me voorgenomen om rustig aan te doen, te doceren en proberen zover mogelijk van voren te blijven. Dat had zo weer zijn voordelen in de Voerstreek. Ik had namelijk het parcours van tevoren bekeken en kwam tot de conclusie dat het hetzelfde was als voorgaande jaren. Bij de gevaarlijke afdaling was er nog geen opstopping en kon ik dan ook relax en voorzichtig afdalen. De asfaltklim richting Remersdaal kwam in zicht. Op de klim patrouilleerde de Belgische politie en hielden dan ook enkele bikers staande die met teveel mensen naast elkaar reden. Boven op de Plank was het weer gas geven en even de mogelijkheid om bij te tanken voordat we weer rechtsaf gingen richting Teuven. In Teuven kwam weer het alom bekende wandelstukje tijdens de smalle, slecht bereidbare beklimming in het bos. Hier is gewoon niet naar boven te rijden en zeker niet als je met enkele bikers samen bent. De Voerstreek was nu bijna gepasseerd. Er volgde nog alleen een asfalt klim richting Belgische-Nederlandse grens waarna we in Heijenrath de 1e bevoorrading bereikten. Na later zou blijken de best verzorgde rust plaats van de 3 die zouden volgen. Even bidon vullen, 2 banaantjes erin proppen en verder richting Gulpen waar enkele beklimmingen achter elkaar zouden volgen. Eerst de Rijksweg in Gulpen oversteken, waar we even staande werden gehouden door de elk jaar weer perfect geregelde oversteekplaatsen met seingevers, waarna we verder konden klimmen richting Ingber, weer afdalen, de Ingbergracht weer omhoog, rechts omhoog over de veldweg en daarna afdalen richting Gulpen. Tijdens de klim in het weiland besloot ik om te lopen. Toen ik de veldweg bereikte sprong ik snel weer op de fiets om de rest van de beklimming al fietsend af te leggen. Er volgde een heel gevaarlijke afdaling. Halverwege de afdaling werd ik door een wandelaar gesommeerd om rustig aan te doen omdat er een flinke valpartij was geweest. Er lagen inderdaad enkele flink bloedende bikers aan de kant. Later las ik dat de vader van Robert Gesink daar ook ergens gelegen moest hebben en dat hij per trauma helikopter was afgevoerd. Tijdens de klim die volgde en daarna de offroad beklimming van de Keutenberg begon het gevoel in de benen al minder te worden en zat ik tegen krampen aan te hikken. Tijdens de andere beklimmingen richting Sibbe schoot de krampen in beide boven benen aan de achter en voorkant er dan ook vol in. Auw@#% , God$#&*^%# dat doet pijn. Wat is het dan verleidelijk om het op te geven als je in je achtertuin rijdt. Maar dat stond vandaag niet in mijn woordenboek. En ja, daar is ie weer: x93Pijn is tijdelijk, opgeven voor altijdx94 by L.A. Ik reed dus stug door naar de 2e bevoorrading bij het Gasthuis. De slechtste bevoorrading van de 3. Sportdrank van Performance met prik wat me op de maag lag en ontzettend deed x93boerenx94 en repen van Performance wat je met geen mogelijkheid af kreeg. Tot slot maakte ik ook nog de fout om mijn benen op te rekken waardoor de krampen me nog heftiger in de achterkant van de bovenbenen schoten. Snel proberen verder te fietsen. Ik hoefde nog maar 40km. Onderweg begon ik langzamerhand de pijn onder controle te krijgen, hoe? Door soepel een lichte versnelling rond te draaien berg op en gas te geven op de vlakke stukken. Na enkele kleine klimmetjes kwamen we in Bemelen bij de steile klim richting Berg. Ook daar was het pijn lijden maar afstappen was geen optie omdat ik wist dat de krampen er weer in zouden schieten. Halverwege lag nog een biker op de grond met krampen. Ik vroeg of alles goed was waarna hij antwoordde dat het wel ging en ik dus mijn weg vervolgde. Na later zou blijken waren er toch veel valpartijen geweest waardoor zelfs enkele mensen in het ziekenhuis belanden en veel bikers, zelfs profs en amateurs, met krampen. Gelukkig is aan mij vandaag de materiaalpech, valpartijen en andere lichamelijke (m.u.v. de krampen) voorbij gegaan. Zoals altijd stond er op de veldweg van Maastricht terug richting Bemelen wederom enkele flinke plassen water. Was je de hele dag gevrijwaard van water en modder kreeg je het hier alsnog voor de wielen. Ik begon langzaam gaarder en gaarder te worden. Op de beklimming van de Bemelerberg hield ik er nog een redelijk tempo op na maar eenmaal boven moesten we links de veldweg in en stond de wind vol op de kop. Ik kreeg de pedalen bijna niet meer rond en bleef maar terug schakelen. Ik was aan het afzien en zat mezelf te vervloeken voor van alles en nog wat. Ondanks dat bleef ik stug door gaan. Als ik straks weer over de streep zal rijden, en het weer geflikt heb, dan heb ik wel weer een mooi verhaal te vertellen. Nadat ik het Gasthuis had bereikt ging het weer wat beter en kon het grote blad weer wat soepeler rond krijgen. Bij de 3e bevoorrading pakte ik nog even rust en nam me voor om nog eens alles te geven voor de laatste 10-15km. Na de laatste beklimmingen kwam ik in een leuk groepje terecht waar we in een hoog tempo richting Eijsden reden. Alleen toen ze vlak voor de finish begonnen te sprinten haakte ik af en vond het wel welletjes geweest. Uiteindelijk kwam ik na 102km en 1621HM in een tijd van 5:21:06uur over de finish met een gemiddelde van 19,0km/uur. Ik eindigde op een 491e plek (van de 756 die de finish bereikten op de 100km) in een tijd van 5:35:12uur (met rustplaatsen). Ik was tevreden. Het was goed weer gebleven, had 10minuten sneller gefietst dan vorig jaar en was vrij gebleven van val partijen en materiaal pech. Ik moest er nu even niet aan denken, maar volgend jaar zal ik wel weer zo gek zijn om mee te doen, en een betere tijd willen neerzetten.

Ik was al behoorlijk vroeg uit de veren. Sandra ging met de familie naar de markt in Tongeren en zo gebeurde het dat ik al om 8uur in Libeek vertrok voor wederom een schitterend dagje.

Vandaag verliep de route veelal over mijn training terrein. Sterker nog. De route kwam voor mijn deur langs. Als ik later op de dag niet het stuurbordje hoefde in te leveren was ik bij mij thuis al op het parcours ingehaakt. Wat was het lekker rustig bij de start zo vroeg in de ochtend. Samen lekker keuvelend met een biker uit het hoge noorden reden we de eerste kilometers via Noorbeek, Slenaken naar Gulpen. Onderweg genietend van de natuur met overstekende eekhoorns, reigers die rustig in het veld stonden en laagvliegende roofvogels. Boven aan de Gulpenerberg was de 1^e rustplaats gelegen. Voordat we daar aankwamen zag ik dat het parcours eigenlijk linksaf naar beneden ging. Ik had niet veel zin om eerst rechtdoor te fietsen naar de rustplaats om daar wat te nuttigen en dan weer terug te komen. Mijn buik zat toch nog vol van de nasi van de avond ervoor. We besloten dan ook om uit elkaar te gaan, bedankte mijn mede biker voor de gezelligheid en daalde af naar Gulpen. Na enkele beklimmingen en dito afdalingen kwam ik al vrij snel bij de 2^e rustplaats boven aan de Keutenberg. Hier was het een drukte van jewelste. Alle afstanden van zowel de racefiets als de mtb kwamen hier volgens mij bij elkaar. Snel iets tot mij nemen en weer weg. Het ging lekker vandaag. Ik vervolgde mijn weg via Schin op Geul, Sibbe, Berg & Terblijt, Gronsveld en Eijsden. In Sint Geertruid aan gekomen begon ik toch wel aan mijn rug te merken dat ik na de vakantie nog niet zoveel had getraind en zeker niet op de MTB. De laatste 10km heb ik dan ook afgeteld en was blij dat ik na 71,5km en 1271HM in een tijd van 4:06:59uur met een gemiddelde van 17,4km/h weer bij de tent in Libeek was aangekomen. Snel naar huis voor een warm bad, een cappu en lekker stukje vlaai.

Nadat ik bij Cycling Evers in Maastricht, d.m.v. het Bikefitting systeem, de MTB en de Racefiets eens goed had laten afstellen gebruikte ik de Mergel Heuvelland 2-daagse eigenlijk als training om weer aan de MTB te wennen en om nog maar wat kilometers te maken als voorbereiding op de Bart Brentjens Challenge. Eigenlijk doe ik de organisatie een beetje te kort door te zeggen dat ik het als training gebruik want het is elk jaar weer een perfect georganiseerd weekend. Maar ik had me voor genomen om het lekker rustig aan te doen en te genieten. Op Zaterdag ging de route via de Voerstreek richting Vaals om vervolgens weer via Mechelen, Beutenaken, Banholt terug te keren naar Libeek. Het weer was goed. Een mooi najaars zonnetje en sx92morgens een beetje fris. De paden lagen er wel op enkele plekken wat modderig bij maar dat mocht de pret niet drukken. We hadden de startplaats net achter ons gelaten of we doken meteen het bos in. Bijna onmiddellijk werd het pad een singletrack en vol overgave wurmden we ons door het dichte struikgewas. Van links naar rechts slingerend door het bos, op onze tocht wortels en dorens ontwijkend. De bomen kwamen soms gevaarlijk dichtbij en het vergde de nodige stuurmanskunst en fietsbeheersing om de soms onvoorspelbare trails met "schwung" te bedwingen. Nadat ik het bos in Vaals had verlaten hadden we het zwaarste gedeelte gehad en het was voor mij dan ook een ideaal moment om even gas terug te nemen en de omgeving te bewonderen. Maar ook dan is het steeds goed opletten wat er om je heen gebeurt. Voor ik er ook maar erg in had lag voor me een wat oudere biker die over de middenberm van de veldweg wilde x93wippenx94 om mij vrij baan te geven.  Het zag er gelukkig ernstiger uit dan het was. Ik stopte even, haalde zijn benen uit het frame en lied hem even zitten zodat hij bij kon komen van de schrik. Hij zag er een beetje bleekjes uit en had een beetje last van zijn schouder. Gelukkig had hij niets gebroken en kon hij na een tijdje zijn weg weer vervolgen. Zo zie je maar. Heb je toch nog wat aan zo een cursus EHBO op het werk. Het laatste bosje waar we doorheen kwamen was voorzien van enkele leuke single tracks en behoorlijk wat modder. Aan de rand van het bos was een flinke plas water waar we overheen of doorheen moesten. Aangezien je geen snelheid kon maken om er overheen te springen en zag dat mijn voorganger er alle moeite mee had om er overheen te komen stapte ik toch maar even af om er vervolgens overheen te springen. Ik had geen zin om in de laatste kilometers nog een natte broek te krijgen en door de fotograaf op de gevoelige plaat vast gelegd te worden als kluns. Na 72km en 1432HM kwam ik in een tijd van 4:30:09uur met een gemiddelde van 16,0km/h weer bij de tent in Libeek. Ik reed even door naar de afspuitplaats en zag dat het veel te druk (57% van de ingeschreven was mountainbiker) was om de bike even snel af te spuiten. Dan maar lekker naar huis en daar maar voor bereiden op morgen. Aangezien Robine bij oma ging slapen konden Sandra en ik nog even lekker gezellig gaan wokken om mezelf zo vol te proppen met energie voor morgen.

Toch maar weer even de weblog bij werken. Ik had er eigenlijk niet veel zin meer in maar merk toch dat het soms wel handig is om eens terug te kijken hoe een bepaalde tocht, cyclo of marathon was verlopen de vorige keer. Zo vlak voor onze vakanties kozen we er nog voor om de Sean Kelly Classic te rijden. Een wielertocht door de Ardennen, waarbij ook enkele van de meest spraakmakende hellingen van Luik-Bastenaken-Luik niet ontbraken, ter ere van de voormalig Iers wielrenner die een van de beste en meest succesvolle wielrenners in de jaren '80 was. De tocht startte in Baraque de Fraiture en er waren ronden van 60, 90, 130 en 160km. Wij (Patric, Ralph, Erwin, Robert en ik) kozen voor de 90km. De weersvoorspellingen varieerden afgelopen week van zware regen tot zonnig en 27 graden. Toen we om 6 uur in de ochtend met de auto vertrokken was het bewolkt en redelijk koel. Vanaf een uur of negen steeg de temperatuur en kwam de zon te voorschijn. Het weer was heerlijk vandaag. De tocht startte bij een skipiste. Nadat we ingeschreven hadden bij een mooie start- en finish locatie begonnen we aan een afdaling van enkele kilometers. Dat was een goed begin. Daarna volgden de afdalingen en beklimmingen zich in een razend tempo achter elkaar op. Typisch Ardennen. Niets was vlak. Alleen maar bergop en bergaf. De beklimmingen kon je van tevoren op het kaartje alvast goed bestuderen. Ze waren wat zwaarte betreft ingedeeld in categoriexebn waarvan voor ons de Cxf4te de Wanne (Cat. 2) de zwaarste was. De bevoorradingsposten waren uitgebreid voorzien van wafels, cake, fruit, sportdrank, ontbijtkoek, water, enz. Tijdens de hele tocht waren er drie van deze posten. En dat maar voor 7×80!!! Bij de laatste 2 beklimmingen begon ik het moeilijk te krijgen en merkte dat ik de beentjes niet meer soepel rond kreeg. Vooral bij de laatste beklimming van de Baraque de Fraiture, die we bij de start nog lekker naar beneden raceten, liep van geen meter. Slecht en grof asfalt met veel gaten. Uiteindelijk hadden we de 90km en 1500Hm afgelegd in een tijd van 3:41:13uur met een gemiddelde van 24,2km/h. Bij de finish was het wederom Belgisch gezellig met veel bier en braadworst. We besloten om niet te blijven hangen maar nadat we ons geschenk (een winter muts) en enkele tijdschriften in ontvangst hadden genomen om huiswaarts te keren. Het was in ieder geval een supertocht met een mooi parcours in een schitterende omgeving met goede verzorgingsposten voor een belachelijke prijs.

Dit jaar was de start- en finish locatie van Limburgs Mooiste verhuisd van het Megaland terrein in Landgraaf naar het Avantis bedrijventerrein in Heerlen. Dat gaf voor mij natuurlijk wat extrax92s omdat het mijn oude rayon was als Bouwtoezichthouder bij de Gemeente Heerlen. Nadat ik ook nog mee mocht met een collega van evenementen naar de kick-off meeting, alwaar ik wat gesprekken had met de parcours bouwers van de MTB club Discovery, was ik helemaal verkocht en schreef me weer in voor de 110km route voor de mountainbike. Ik was benieuwd of deze marathon me beter zou afgaan dan Les Cimes de Waimes van een aantal weken geleden. De avond ervoor hadden we nog een feestje van familie. En als het feestje van familie betreft dan zijn dat feestjes met een hoofdletter x93Fx94. Jolanda en Jos waren 25 jaar getrouwd en dan weet je het wel. Lange tafels Indonesisch eten en veel alcohol. Nu had ik me goed weten te beheersen (m.u.v. het eten) en ging braaf rond middernacht naar huis om de volgende dag nog enigszins uitgerust te zijn. Sx92morgens had ik, na enkele malen het toilet bezocht te hebben, nog een steeds een volle buik van het eten en de biertjes waren amper bezonken in mijn doorgaans bierloze hoofd. Maar goed x93Kijk niet om naar gisteren, Verlang ook niet naar morgen, Leef je leven vandaagx94. Het was een perfecte dag. Droog en behoorlijk warm met een temperatuur van 28xb0. Een schril contrast met een aantal weken geleden dus. Het warme weer heeft ook zo zijn voordelen natuurlijk. Dan zie je tenminste weer eens wat anders dan, vol modder zittende, zwoegende mountainbikers.

 
Gelukkig wist ik een aantal sluipweggetjes richting Avantis terrein en hoefde dus geen gebruik te maken van de autobaan waar een kilometers lang file stond. Vooraf hadden er  al ruim 18.000 fietsers ingeschreven voor diverse afstanden. Daar kwamen er nog enkele duizenden bij tijdens de na inschrijving op het terrein zelf waardoor het totaal op meer dan 20.000 fietsliefhebbers kwam. Dus wederom behoorlijk druk. Nadat ik een parkeerplekje had toegewezen gekregen en het startbewijs had afgehaald moest ik alleen nog in de rij aansluiten om bij de start een startlabel te krijgen en kon uiteindelijk om 9:00uur van start. Vanaf de start probeerde ik mij meteen uit de voeten te maken om zo snel mogelijk op de veldwegen te komen en uit de drukte te zijn. Enkele malen passeerde ik de autobaan waar de file richting start locatie stond. Er waren zelfs fietsers bij die bang waren dat ze niet meer op tijd zouden zijn om te mogen starten. Ze stapten uit de auto, sprongen op de fiets en gingen al fietsend over de autobaan richting start locatie! Helaas voor hen reed er ook motorpolitie.

 
Op souplesse bolde ik over de vlot bereidbare aanloopstrook. Het liep lekker. Ik had me voorgenomen om goed te blijven drinken en het rustig aan te doen i.v.m. de warmte. Het drinken lukte aardig. Elke 15 kilometer had ik een bidon leeg. Het rustig aan doen lukte minder aardig. De eerste 3 uren had ik een gemiddelde van 24-25km/uur. Het was echter geen probleem. De benen voelden goed en ik had geen last van de warmte. De eerste bevoorrading na 20km bij Simpelveld was dan ook snel bereikt. Even bij tanken  enkele dorpsgenoten groeten die ik tegen kwam en weer verder. Soms was het even zoeken naar het juiste en lekker lopende traject op plaatsen waar ze net een nieuwe dikke grindlaag hadden aangebracht en soms was het uitkijken tijdens afdalingen i.v.m. met hoge middenbermen of los liggend gesteente enz. Tijdens een afdaling van de Mechelen route (normaal een klim tijdens deze vaste route) was het dan ook mis gegaan. Er werd ons door iemand van de organisatie gesommeerd om het rustig aan te doen en even verderop werden we een weiland in gedirigeerd omdat er een ambulance de weg blokkeerde. x92s Avonds op het forum bleek er iemand behoorlijk te zijn gevallen waarbij de botten van de elleboog waren gebroken. Lekkerrrrrrrrrr! Geconcentreerd, in trans en met een lekker gevoel trapte ik de kilometers weg. Ik was zelfs zo in trans en aan het genieten dat ik de 2^e bevoorrading ergens na 40km voor de beklimming van de IJzerenweg miste. Shit! Wat nu? Dan maar doorrijden en afwachten wat er gebeurt. Onderweg schoot me te binnen dat de 3^e bevoorrading pas bij 75km was gelegen. Dat leek me een beetje te lang zonder drinken. Gelukkig mocht ik bij ons wielercafxe9 Cafxe9 aan de Kirk snel even de bidons met water vullen. x93Thanks Nonkel Huubx94. Altijd de moeite waard om hier even te stoppen. Zeker voor fietsliefhebbers.

 
Ik was inmiddels begonnen aan de extra lus die de bikers van de 110km afstand moest afleggen. Een rustige lus over bekend terrein waar je maar hier en daar een enkele biker zag fietsen. Dan valt pas op hoe weinig mensen voor deze afstand kiezen of tijdens het fietsen voor een kortere afstand kiezen omdat het te warm is, te zwaar vinden of simpel weg een slechte dag hebben. Een rustige lus dus tot aan Bemelen, waar zoals gebruikelijk altijd modder lag, en terug naar Ingber waar weer alle afstanden bij elkaar kwamen. Er zouden nu wat pittigere klimmen, gevaarlijke afdalingen en technische passages volgen. Na een technisch zware klim richting Landsrade was ik blij dat ik bij de volgende bevoorrading was gearriveerd want mijn bidons waren weer leeg. Een behoorlijk drukke bevoorradingspost. Er lagen enkele tuinslangen om de bidon te vullen met water en een kleine stand met fruit, koekjes enz. Ik sloot aan in de rij voor water en had daarna geen zin meer om in de wel heel lange rij aan te sluiten voor voedsel. Ik besloot om mijn eigen meegenomen energie repen dan maar onderweg op te eten. Bij de extra ingelaste verzorgingspost onder aan Camerig stak ik weer wat extra energie repen in mijn truitje om wat op voorraad te hebben.

 
Wat mij betreft volgde nu de zwaarste klim van de dag. Normaal gesproken was dit een afdaling van de vaste route van Epen. Zelfs tijdens de afdaling is deze technisch heel moeilijk berijdbaar. Na een stuk asfalt draaiden we het bos in. De speeltijd was voorbij, het echte bikewerk kon beginnen. Een steil pad met diep uitgeslepen geulen bezaait met dikke stenen. Op de kleinste versnelling probeerde ik boven te komen. Enkele bikers die al liepen gingen aan de kant maar ook voor mij was het onmogelijk om deze klim al fietsend boven te komen. Na enkele meters te hebben gelopen werd het pad enigszins bereidbaar en sprong ik weer op mijn bike. Boven volgde weer een splitsing en kregen de 110km afstandrijders een extra lusje door het bos in Vaals. Eerst een lekkere klim gevolgd door vlakke lekker bereidbare paden. Plots riep een andere biker achter mij dat van alles uit mijn achterband spoot. Ik legde hem uit dat ik waarschijnlijk een lekke band had en dat dit de anti lek vloeistof was die er vervolgens uit spoot. Verbaasd vroeg hij of ik nu niet stopte om mijn band te repareren en legde hem uit dat, als het goed is, de vloeistof het gaatje weer vult en ik gewoon verder kan rijden. Zo niet dan moest ik alsnog stoppen om mijn band vol te pompen of eventueel een binnenband erin te leggen. Gelukkig vulde de vloeistof het gaatje en bleef de band nog behoorlijk vol en kon mijn weg vervolgen zonder te stoppen.

 
Even buiten Vijlen net voor de laatste bevoorrading kwam alles weer bij elkaar. Ik nam weer snel een ijsthee voor de suikers en begon aan de laatste 15 kilometer. Via Nijswiller en Bocholtz naar de finish waar we weer een lekkere bekertje cola (of bier net waar je maar zin in had) kregen aangeboden. Nadat ik op het terrein enkele stands bekeken te hebben smste ik even met mijn fiets koempels, die voor de 150km op de racefiets gekozen hadden, hoe het hun was vergaan. Ze hadden het beduidend zwaarder gehad dan ik vandaag. Ze moesten nog 35km afleggen. Ik had geen zin meer om op het behoorlijke warme Avantis terrein te wachten om samen nog wat te drinken en ging naar huis om in een lekker koud zwembad te liggen om af te koelen. Al liggend in het zwembad overzag ik mijn dag en vond dat het met dit warme weer een lekker fietsdagje was geweest. De route vond ik beduidend minder zwaar dan andere jaren. Over de 105km en 1721Hm deed ik 5:24:30uur over met een gemiddelde snelheid van 19,7km/uur. De route had was een aaneenschakeling van gedeelten van vaste routes, of in tegengestelde richting. Ik had gelukkig zonder materiaal pech of lichamelijk letsel de finish bereikt.

 
Onderweg waren er schijnbaar behoorlijk wat val partijen geweest (zelfs een mountainbiker die met een traumahelikopter zou zijn afgevoerd) of mensen wat door de hitte waren bevangen. De organisatie was ook weer uitstekend en de verzorgingsposten voldoende. Helaas was het daar soms wel wat druk. Ook onderweg was het soms opletten, zeker op de plaatsen waar je de route van de racefietsers kruist of waar je van de veldwegen op de openbare weg kwam, maar ook dat weet je als je mee doet aan een tourtocht. Bij een cyclo of wedstrijd is dat natuurlijk anders omdat hier dan meestal op deze plekken seingevers of verkeerswachters staan. Dus al met al een lekker fiets dagje in prachtig weer en nog energie over na de finish. Of lag het toch aan het Indisch eten van de avond ervoor? Dus Sandra bij de volgende marathonx85x85..! Alhoewel ik na een halve fles wijn om 22:00uur moe maar voldaan in slaap viel.

Download MTB110km 

Voor de kids was het Mei vakantie. Of was het herfst vakantie? De vakantie werd geteisterd door bar slecht weer de afgelopen week. Teveel regen en koud voor de tijd van het jaar en verre van ideaal voor een lekkere mountainbike marathon. Ik had dit jaar al heel wat kilometers op de racefiets gemaakt maar nog beduidend minder getraind op de mountainbike. Ondanks deze wetenschap had ik me toch ingeschreven voor de marathon van Waimes. Les Cimes de Waimes. Deze marathon stond te boek als xe9xe9n van de mooiste van Belgixeb en wilde hem dus een keer gereden hebben. Ik vroeg mij alleen af wat Les Cimes de Waimes betekende aangezien mijn kennis van de Franse taal nihil is. Het betekend niet meer en niet minder dan de spitsen (oftewel de toppen) van Waimes (beter gezegd Belgixeb aangezien Waimes de hoogstgelegen gemeente van Belgixeb is). Op de afstand van 75km waren dat 8 spitsen met een totale hoogtemeters van 1700. Dat waren er heel wat op deze afstand. Ik probeerde me dan ook voor te stellen dat ik  1,7 kilometer omhoog de lucht in moest fietsen. Dat zijn zo’n 5,5 Eiffeltorens. Het was dus een stevige marathon in een prachtig natuurgebied. Met het natuurpark Hoge Venen, de Montenauranch, het kasteel van Reinhardstein, het meer van Robertville, de signaleringstoren van Botrange (met 694m het hoogste punt van Belgixeb), de skipiste van Ovifat en superlange singletrails, steile beklimmingen en dito afdalingen, prachtige bossen en vergezichten doen je beseffen dat dit het mountainbike paradijs van Belgixeb is. Dus vol goede moed en nieuwsgierig vertrok ik richting Waimes. Hoe zou de eerste echte wedstrijd en marathon van het jaar me afgaan? Onderweg genietend van de omgeving stond ik om 8uur ‘s ochtends al in Waimes: het was KOUD! Slechts 3 a 4 graden, mist en nattigheid…maar gelukkig geen regen (nog niet). Dat kon weinig goeds betekenen voor het parcours. Ik zocht een parkeerplaatsje en ging mijn startbewijs ophalen. Het was weer een echt gezellige Belgisch sfeertje. Een leuk en gezellig dorpje. Alles straalde fietsen uit waar je keek en al een lekkere drukte bij de bakker op deze vroege ochtend. Het was een beetje twijfelen over wat nu de juiste kleding zou zijn. Het liefst hield ik al mijn lekkere warme kleren aan, maar dat was een beetje lastig fietsen. Ik koos er toch voor om de beenstukken en de overschoenen aan te trekken en het regenjasje in mijn achterzak te stoppen. Ik maakte me klaar voor de start en mocht met startnummer 267 plaats nemen in start box B. Na de start was het zoals altijd een flinke beklimming over het asfalt om de groep even flink uit te dunnen. Eenmaal boven vervolgde de weg zich verder over veldwegen. Ik kwam nog niet echt lekker op gang en had een te hoge hartslag. Denk vooral dat de kou en de weinige warming-up (eigenlijk geen) hiervan de oorzaak was. NA 2 km kwam x93Cime 1×94 Remacreux al voor de wielen. Een behoorlijk modderige beklimming waar iedereen genoodzaakt was om te lopen. Gelukkig hadden ze bij iedere beklimming aangegeven hoe lang dat hij was en op welke hoogte de top was gelegen. De lengte van Cime 1 viel gelukkig mee want ik hou absoluut niet van lopen terwijl ik de fiets bergop moet duwen. De snelle jongens maakten zich snel uit de voeten. Kleine groepjes werden gevormd. Zo gingen we richting Montenauranch. Een prachtige paarden ranch. Veel weilanden, met paarden uiteraard, en een mooie boerderij waar je aangemoedigd werd door een percussiegroep op djembxe8. Zo kon je mooi hun ritme aanhouden als je over de kinderkopjes je weg naar boven vervolgde. Aansluitend volgde na 13km x93Cime 2×94 Wolfsbusch. Dit was al andere koek en ik moest dan ook voor de eerste keer op de kleinste versnelling achter. De klim was steil en technisch gevolgd door een snelle afdaling meteen gevolgd door x93Cime 3×94 Hauts Sarts op km20. Ik worstel me naar boven richting 1^e bevoorrading. Hoornblazers en jachthoorns houden het hongerige wild op afstand. De 1^e bevoorrading kwam niets te vroeg. Ik merkte dat ik al wat energie kon gebruiken. Ik geniet van een uitgebreid buffet aan cakejes, rijsttaartjes, koekjes, fruit en energiedrank en ga daarna weer snel verder. Even bolt het lekker en bereik vrij snel x93Cime 4×94 Chivremont na 25 km. Deze beklimming brengt geen noemenswaardige schade toe. De afdaling is er wel xe9xe9n voor naar huis te schrijven. Erg technisch over een boomworteltapijt en daarna stijl richting steengroeve in de vallei van Arimont. x93Cime 5×94 Esperance kwam alweer na 30km. Het begon me langzaam duidelijk te worden dat Les Cimes de Waimes geen marathon voor watjes was. Of zoals de belgen zouden zeggen x93Dat is gene kinderkak zullex94. Het vervolg was in xe9xe9n woord samen te vatten: schitterend. We balanceren op richels langs afgronden, sturen over boomwortels en verdwaalde rotsblokken. We springen op en van de fiets om al te steile stukken, zowel uphill als downhill, te overwinnen. We bedwingen een bijna loodrechte helling en scheuren langs indrukwekkende rotspartijen naar beneden. Even gaat het bijna fout wanneer ik te laat uit een pedaal klik en de afgrond wel erg dicht bij zie komen. Bij de burcht van Reinhardstein dalen we af langs watervallen en rijden door riviertjes. x93Recuperenx94 galmde er in mijn achterhoofd want de beruchte klim naar de skipiste zat er langzaam aan te komen. x93Cime 6×94 La piste de Ski na 41km. Dit moest zowat de meest besproken klim van de hele marathon zijn. Het eerste gedeelte slingerde zich langs bergwanden en door een weiland en gaf je een mooi zicht op wat je nog te wachten stond. In de verte zag je bikers langzaam maar zeker voorklauteren. Halverwege het weiland zag je een knik in het parcours waar de echte skipiste begon. Daar begon het echte zware gedeelte van de klim. De hellingshoek leek naar mijn gevoel wel 45xb0. Je reed rechtdoor naast de skiliften door het gras omhoog. Ik schoof naar het puntje van mijn zadel, schakelde zo klein mogelijk en probeerde in mijn frame te kruipen. Stoempen maar. Dat deed behoorlijk pijn en ik merkte dat ik er eigenlijk al na 40km behoorlijk doorheen zat. Het ploeteren door de modder had al behoorlijk op mijn spieren ingewerkt. Enkele meters voor mij raakte een biker plots een stang van de skilift. Ik schrok, raakte uit balans en gleed weg in het natte zompige gras. Einde oefening. Lopen dus het laatste stukje. Het vergde een opperste fysieke inspanning en een sterk staaltje rijtechniek om de heuveltop te bereiken. En terwijl de ene triomfantelijk boven stond te genieten, verbeet ik mijn frustratie. Want voet aan de grond zetten krenkt, hoe kan het ook anders, het mtb-ego.

Boven was het verschrikkelijk koud. Mijn fietscomputer gaf maar 1xb0Celcius aan en er viel van die miezerige regen. Om niet verder af te koelen besloot ik mijn regenjasje maar aan te trekken. De kou was eigenlijk wel te doen als je eenmaal aan het fietsen was, maar al die nattigheid erbij maakte het opeens zeer onaangenaam. Ik vulde mijn bidon en lichaam weer met energie voorraad en vervolgde mijn weg naar beneden. De route slingerde omhoog en omlaag en het uitzicht was overal waar je keek even mooi. Voor zover ik tijd had om daar van te genieten. Want het was flink aanpoten op de glibberige paden en singletracks. Dat kun je wel aan de Belgen overlaten. Die schuwen de technische afdalingen niet en kiezen zonder met de ogen te knipperen voor klimmetjes die nauwelijks begaanbaar zijn per fiets. Al snel zat ik bij x93Cime 7×94 Botrange na km 47. Gelukkig geen moeilijke klim. Ik had het hoogste punt van Belgixeb bereikt en kon de terugweg, via de Hoge Venen, richting Waimes inzetten. We reden nu door een prachtig natuurreservaat maar zin om er van te genieten had ik niet. Ik was kapot en moe. De hoogtemeters in combinatie met de modder hadden er flink in gehakt. Geen kracht meer, pijn aan mijn rug, tintelende handen en een verlammend gevoel in mijn benen. Is dit wat de wetenschap bedoelde met verzuring? Het aanmaken van melkzuur? Energietekort in de spiercellen? Mijn lichaam kon niet wat zijn geest wilde. Het was hotsen en botsen en zoeken naar het juiste (lees: modder- en boomwortel vrije) traject. De fiets was, ondanks de modder, nog relatief schoon maar nu hoopte er zich toch behoorlijk veel modder en gras op bij het crankstel. Het was nu tot aan de volgende ravitaillering alleen maar door de blubber ploeteren en lopen. Heel veel lopen naar mijn mening. De route was geweldig aangegeven zoals we gewend zijn in Belgixeb, pijlen op de grond en langs de route. Echter om de 2km stond d.m.v. een bordje aangegeven hoeveel kilometers je had afgelegd en het noodnummer dat je moest bellen bij pech. Geweldig goed geregeld maar als je kapot zit ga je op een gegeven moment wel ergeren aan die klote bordjes. Ik was steeds aan het uitrekenen hoever ik nog door de blubber moest ploeteren. Stoppen! Schreeuwde elke vezel in mijn lichaam. Na Cime 7 heb ik me vaak afgevraagd waar ik aan begonnen was en ook regelmatig voorgenomen om terug te keren naar Waimes via de asfalt wegen maar stug zette ik door. Uitrijden werd mijn doel. Bij de 3^e ravitaillering nam ik uitgebreid de tijd om weer een beetje op krachten te komen waarna ik aan het laatste gedeelte bij het meer van Robertville begon. Schitterend gebied. Veel singletracks en houten bruggetjes over rivieren. Helaas moest je wel van de fiets om op de bruggetjes te komen wat natuurlijk weer ontzettend veel krachten koste. Een enkele biker nam zelfs de mogelijkheid om de bike een beetje schoon te krijgen d.m.v. de fiets onder te dompelen in de rivier. Alleen jammer dat het meer van Robertville droog stond maar hierdoor had je wel een ontzettend steile afgrond van enkele 10-talle meters. Het was balanceren over de smalle singletracks en hopen dat je geen misstap maakte zodat je naar beneden viel. Aan de fotox92s achteraf te zien was het bij een enkele biker toch mis gegaan. Gelukkig kon hij er om lachen. Voordat we aan x93Cime 8×94 Belair na 72km begonnen volgde eerst nog een trap die we omhoog moesten klimmen met de bike op de schouders. Hier ging voor mij het licht dan ook definitief uit. Zwakte tonen in de sport is niet gebruikelijk, maar soms is het niet anders. Wroeten, worstelen, duwen, trekken en een vermoeide zit op de fiets. Geen populaire stijl maar als je moe bent gaat je vanzelf over in die rij stijl. Neen, ik was duidelijk vandaag geen Steppenwolf, x93Born to be wildx94, en het bracht me alleen maar lichamelijk geweld. Ik had een doffe blik en dode ogen zoals Simpson die had tijdens zijn laatste meters van de beklimming van de Mont Ventoux. Op de tourmodus reed ik richting Waimes terwijl ik werd gepasseerd door enkele bikers die me een schouder klopje gaven en aanmoedigde om aan te pikken. De laatste kilometers waren zelfs zo modderig dat ze er houten pallets in hadden moeten duwen om nog enigszins doorheen te kunnen komen. Ik had totaal geen goesting meer. Er waren onderweg veel uitvallers maar ik wilde niet opgeven en reed de koers uiteindelijk met moeite uit. De activiteiten bij de finish maakten veel goed. Veel afspuitplaatsen om de modder enigszins van de bike te krijgen. Binnen in de hal was het reuze druk en gezellig en het bakje pasta wat je kreeg was een welkome geschenk voor de maag. Douche kon ook nog maar ik koos ervoor om me snel uit te kleden bij de auto en nadat ik warme kleren had aangetrokken om richting huiswaarts te keren. Ik was toch met een illusie armer terug gekeerd uit Waimes. Maar 1 ding had ik wel geleerd: In de Ardennen zijn de omstandigheden altijd 3x slechter dan je van tevoren denkt; Begin niet onvoorbereid aan deze marathon: Zorg voor een ijzeren conditie en een stevige portie rijtechniek. Maar Les Cimes de Waimes is onbetwistbaar een driesterrentocht! Geen enkele deelnemer die dat zal durven betwisten. Het heeft alle ingredixebnten van een echte Ardennen marathon. Veel hoogtemeters, bijzondere technische stukken, amper asfalt, weinig recuperatie mogelijkheden en een perfecte organisatie in een schitterend decor. Een aanrader voor de liefhebber. Technisch en fysiek een hoogstandje. Oh ja. Van de 1124 ingeschrevenen op de 75km waren er 728 bikers wat de marathon helemaal uitreden. De overige waren DSQ of DNF. Ik eindigde op een 667^e plaats (289^e bij de masters 1) in een tijd van 5:46:25uur en een gemiddelde van 13,1km/h (met het stoppen bij de ravitailleringen was mijn tijd 6:25:49uur). Bij deze nog enkele foto’s van de modder

Eindelijk mijn nieuw langverwacht zadel voor op de racefiets gekregen. Via een leuke actie van het tijdschrift Fiets kon je een nieuw zadel bestellen van San Marco voorzien van je eigen naam. Leuk he!

Ik moet er wel even aan wennen. Hij is wat harder dan mijn oude zadel en ik merkte dat je in je fietsbroek een goed leder moet hebben zitten. Na een rit naar Banneux ging ik in bad zitten en merkte dat mijn zitvlak een beetje open geschuurd was. Ja wat wil je ook met zox92n teder kontje he?

De populariteit van de Toerversie van de Amstel Gold Race heeft gigantische vormen aangenomen. Tijdens de inschrijving, die op een maandag om 12:00 uur zou starten, werd dit wederom pijnlijk duidelijk. Vorig jaar waren er nog 30 uur voor nodig om de limiet van 12.000 deelnemers te bereiken. Dit jaar was de toerversie in een recordtijd van amper 40 minuten, nadat de digitale inschrijving via de site www.amstelgoldrace.nl geopend werd, volgeboekt, uitverkocht, limiet bereikt. Gevolg! Kaartverkoop via internet tegen woeker-prijzen en veel, heel veel illegale fietsers. Bij massa’s mensen moest het al wekenlang in de agenda hebben gestaan: x93maandag 18 januari 12:00uur aanmelden Amstel Gold Racex94. Om zich daarna, meestal in de tijd van de baas, snel in te schrijven. Gelukkig was het mij gelukt om in te schrijven. Toen ik om 11:55uur probeerde verliep de inschrijving van een leien dakje maar toen ik 5 minuten later probeerde om een koempel in te schrijven werd het een kriem. De server vloog er bij elke stap uit. Uiteindelijk lukte het me om hem in te schrijven. Ook de andere fiets buddyx92s was het gelukt. Dit jaar hadden we gekozen voor de afstand van 125 km. De anderen vonden in het begin 150 km wat lang. Achteraf, bij een goed glas bier, zeiden ze dat ze die 25 km nog wel even de bij hadden kunnen doen. Ik waarschuwde dat het wel bergen worden van een ander kaliber dan de Maasberg, Lange Raarberg, Wachelerberg en dat ze zich dan ook niet moesten vergissen in de route van 150 km. Aangezien ik ook wel eens wat anders wilde dan elk jaar dezelfde route en 100 km te weinig vond werd het dus 125 km. Zo vertrokken we (Robert, Gaston, Ralph, Erwin, Demy, Ronny, Patric en ikzelf) onder optimale weersomstandigheden richting start in Valkenburg om daar nog snel even wat repen en bananen in het shirt te proppen en dan richting 1^e berg, de Geulhemmerberg, te gaan. Het 1^e gedeelte van het parcours, tot aan de bevoorrading, liep lekker soepeltjes en relaxt. De lus richting Grevenbricht-Born en terug is redelijk vlak en zo konden we dan ook rustig keuvelend, in een perfecte cadans de kilometers wegtrappen. Alleen de Maasberg vind ik altijd wel een rot bergje maar dat komt voornamelijk door de kasseien. Dat ligt mij gewoon weg niet en zal waarschijnlijk daardoor ook nooit Parijs-Roubaix gaan rijden. Ik moet er niet aan denken om de hele dag over kasseien te denderen. Alleen voor Ronny verliep het 1^e gedeelte niet soepeltjes. Ronny had pas een nieuwe bike gekocht en er pas een kleine 50 km mee gereden. Boven aan de Adsteeg stonden we even stil toen bleek dat zijn voorderailleur niet werkte. Hij kreeg hem niet meer op het kleine blad geschakeld. Helaas voor hem had ik mijn gereedschapsetje niet bij me dus konden we 2 dingen doen. Wachten totdat er een mecanicien op de motor langs kwam om hem te helpen of op het grote blad de Lange Raarberg omhoog. Het was nog maar 20 km en redelijk vlak tot aan de bevoorrading. We reden verder. Onder aan de Lange Raarberg sloeg het noodlot voor Ronny dan echt toe. We moesten even stoppen voordat we linksaf omhoog konden gaan omdat een verkeersregelaar eerst het verkeer doorliet. Even later konden we weer verder en zagen een groep via de weg, i.p.v. over het fietspad, linksaf komen om dan na de bocht het fietspad weer op te komen. Er zijn altijd van die fietsers die de verkeersregels aan hun laars lappen waardoor soms levensgevaarlijke situaties ontstaan. 50 meter verder ging het dan ook mis toen er iemand midden op het fietspad plots ging stoppen. Ik schold hem de huid vol en zei dat dit wel erg gevaarlijk was, waar hij mee bezig was en dat hij dat niet moest doen met een hele meute achter zich. Ik had het nog niet gezegd of zag in mijn ooghoek er al iemand tegen knallen en Ronny er overheen duiken. Een ander biker reed weer over de wielen van Ronny heen met als gevolg dat zowel in zijn achter- als voorwiel een behoorlijke slag zat. Het achterwiel was zelfs een ei en na later bleek ook niet meer te maken. Na lang wikken en wegen en advies van de mecanicien op de motor koos Ronny er maar voor om zijn vrouw te bellen en naar huis te gaan. Ontzettend balen en heel jammer dat we Ronny hier achter moesten laten. Zo zie je maar weer dat je bij wedstrijden over vrijgemaakte wegen, hangend door blinde bochten de ideale lijn kan volgen en dat je als recreant veel te veel afhankelijk bent van het onvoorspelbare gedrag van anderen.

Toch wel een beetje aangeslagen vervolgden wij onze weg waarna we uiteindelijk bij de bevoorrading uit kwamen. Net op tijd. Ik had mijn bidonnen al leeg en de repen en bananen waren al op. Persoonlijk vond ik de bevoorrading vies tegen vallen. Alleen maar krentenbollen en energie drank. Waar waren die repen en bananen nu als je ze nodig had? Gelukkig hadden de andere nog wat repen over en mocht ik daar misbruik van maken. Na toch wel even lang gepauzeerd te hebben en ons ontdaan te hebben van de beenstukken, zodat de benen ook konden genieten van het zonnetje en eens een kleurtje konden krijgen, gingen we weer verder. Op naar de Wachelderberg. Voor ons een onbekende berg en wisten dan ook niet goed wat we konden verwachten. Eigenlijk was het een lekker kort steil bergje wat we nog wel eens vaker zullen gaan rijden tijdens onze wekelijkse toertochtjes. Het was alleen een beetje slalommen tussen stil gevallen fietsers door om de top te bereiken. Boven in Ubachsberg aangekomen kwamen alle verschillende routes weer bij elkaar  om zo gezamenlijk af te dalen richting Fromberg. Wat een drukte ineens. Het liedje van Boudewijn de Groot over "de eenzame fietser" ging hier zeker niet meer op en het was dus uitkijken geblazen tijdens de afdaling. Vervolgens rechts omhoog de Fromberg op. Een bergje dat je lekker kunt opknallen en de beentjes nog even kan testen voor de laatste kilometers. Daarna via Ransdaal, Walem en Schin op Geul de grote weg op richting Valkenburg om dan de Sibbergrubbe te beklimmen. Bekend terrein dus. Daar is de afslag al. Nerveus wordt er geschakeld. Erwin en Demy nemen de leiding, een lint van aanklampende fietsers erachter. Hier en daar is tandengeknars te horen. Sommige renners blijven, bij gebrek aan klimritme, veel te lang aanhaken. Een strijd van leven op dood ontstaat tussen mannen die gepasseerd worden door renners die de klim beter indelen. Er wordt zelfs gesprint om als eerste boven te zijn. Renners komen slingerend boven met de bek en het shirt open. Er zijn geen soigneurs om de renners op te vangen, alleen toevallig passerende voetgangers die verbaasd opkijken als hevig hijgende mannen (en vrouwen natuurlijk) op de fiets de top van de klim bereiken, met slijmsporen aan de kin. Bovenaan gekomen kozen Ralph en ik ervoor om meteen door te knallen richting Valkenburg. Erwin en Demy, die leunend tegen een lantaarnpaal stonden te wachten, keken verbaasd en sloten snel bij ons aan. De Cauberg was uiteraard de laatste berg die we beklommen en natuurlijk voor de toeschouwers "the place to be" het hele weekend. De Cauberg is echt niet de enige berg in het parcours van de Amstel Gold Race, en zelfs niet de moeilijkste (slechts 12% tegen de Keutenberg 22% en de Eyserbosweg 18%), maar toch wil iedere renner of trimmer hier pieken. Door de drukte die er heerst wordt dat toch altijd een beetje moeilijk. Erwin en Demy konden nog net ergens tussen enkele trimmers door glippen waardoor Ralph en ik het nakijken hadden. Toen ook nog een flinke uit de kluit gewassen trimmer van zo’n pakweg 120 kilo voor ons tegen de vlakte ging was het helemaal voorbij. We konden er net langs maar moesten wel een tandje terug en deed het toch even pijn om Ralph nog voor te kunnen blijven. Zo moest er nog echt geklommen worden en bleef ook bij de klimgeiten de "23" niet schoon. Uiteindelijk deed ik 2 minuut en 47 seconden over de Cauberg. 31 Seconden langzamer dan mijn record tijdens de klimtijdrit van de Vuelta op 1 september 2009. Een schrale troost is dat je hier meer mensen dood dan levend de top ziet bereiken. Gelukkig konden we daarna weer recupereren in de feesttent. Door het goede weer was het hier een gezellige drukke boel. Leuke band, lekker bier en natuurlijk stond Sandra en Robine ons weer op te wachten. We hadden het allemaal overleefd (behalve, noodgedwongen,  Ronny natuurlijk). Zelfs Gaston en Patric, die hun eerste x93piekx94 beleefden, waren nog redelijk fit. We deden er 5:41:43uur over met een gemiddelde snelheid van 22,0km/u (met de bevoorrading en een aantal keren onderweg stoppen meegerekend. Netto gem. snelheid was 25,1km/u). Nadat ik even lekker in bad gelegen had en mezelf volgepropt met vette hap gingen we (Gaston, Amanda, Patric, Suzan, Sandra en ik) nog even gezellig op het terras in Valkenburg x93afpilsenx94 en kijken naar gekken die om 23.00 uur nog in hun wieleroutfit en op de fietsschoentjes door de Grote straat lopen.